Wybieram Polskę

      Z jakich powodów i dlaczego ktoś jest Polakiem? Najczęściej dlatego, że urodził się w Polsce, ma polskich rodziców, tu się wychował, chodził do szkoły, zdobywał zawód, tu pracuje... Tu dochodzimy do momentu, kiedy część obywateli decyduje się na opuszczenie kraju. Jadą w świat z różnych powodów i w różnych celach: po przygodę, na uczelnię, do pracy... Na marginesie wyjaśnię, że określenia "do pracy" nie nazwałabym dzisiaj wyjazdem "za chlebem", jak bywało to sto, dwieście lat temu. Najczęściej bowiem chodzi o lepszą pracę za lepsze pieniądze, a to nie to samo, co emigracja dziesiątek tysięcy chłopów z głodujących wsi w wieku XIX. A bywają i takie powody, które zakrawają na filmowe gagi, jak z "Kiepskich": "Bo tutaj nie ma pracy dla ludzi z moim wykształceniem".  Znam osobiście osoby z takim podejściem, więc dementuję: to  nie jest filmowa fikcja, ludzie naprawdę tak myślą. Bynajmniej nie są to fizycy jądrowi, dla których być może za wiele stanowisk na polskim rynku przemysłowym i akademickim faktycznie może nie być, ale osoby legitymujące się całkiem konkretnym i dobrze płatnym zawodem: fryzjer, zawodowy kierowca, spawacz, budowlaniec. Wymieniam tylko te przykłady, które znam osobiście, żeby nie popaść niepotwierdzone teoretyzowanie. No więc, gdy tacy ludzie mówią, że u nas nie ma dla nich pracy zgodnej z ich wykształceniem, za ich decyzjami o emigracji zarobkowej kryje się coś zupełnie innego niż brak zawodowych perspektyw. Zwłaszcza, że tam, dokąd jadą, wcale nie pracują w swoim zawodzie. Fryzjerka - pracuje sezonowo przy zrywaniu owoców w Niemczech i Francji; kierowca zawodowy - przy rozbiórce budynków i unieszkodliwianiu azbestu w Holandii; spawacz - przy wielkiej hodowli krów mlecznych w Niemczech; budowlaniec - przy wyrębie drzew w Szwecji. Wszystkie przykłady znane mi osobiście. Naprawdę tych ludzi nie rozumiem, ale nie o tym chcę dzisiaj pisać. 

       Zastanawiam się, czy w obliczu dzisiejszej mobilności nie powinno być tak, że człowiek rodząc się nie powinien otrzymywać obywatelstwa, tylko jako dorosły mógłby je sobie wybrać spośród setek dostępnych krajów. No bo skoro chrzest niemowlęcia uznaje się dzisiaj za opresyjne pogwałcenie wolności i narzucanie religii, a ponadto coraz więcej rodziców - zwłaszcza ze środowisk celebryckich, aktorskich - deklaruje, że nadaje dziecku imię neutralne płciowo, bo płeć też sobie już jako dorosły człowiek wybierze samo - to czy przypisanie obywatelstwa też nie należy uznać za opresyjne ograniczenie? A potem tyle korowodów z ewentualną rezygnacją z jednego, składanie wniosków o przyznanie innego... Trzeba wypełniać całe pliki dokumentów, żeby oznajmić, że ktoś czuje się Portugalczykiem, a nieszczęśliwym tylko zbiegiem okoliczności urodził się w Polsce. A może ktoś chce być bezpaństwowcem i obywatelem świata bez papierkowego potwierdzenia czegokolwiek. 

      Może obywatelstwo powinno być przywilejem, które się otrzymuje w dorosłości po spełnieniu określonych warunków? Oczywiście tak jest i teraz, wiele osób ubiega się o nadanie obywatelstwa takiego czy innego kraju, do którego wyjechali i chcą tam zamieszkać, ale czy nie powinno to być standardową procedurą i wyborem podejmowanym dopiero po ukończeniu 18 lat? A lata dzieciństwa i młodzieńcze to tylko szukanie własnego sposobu wyrażania swojej osobowości, jak to ładnie dzisiaj mówi się nowoczesnym językiem. Oczywiście lata dzieciństwa kiedyś się kończą i trzeba podjąć decyzję, może jednak uniknęlibyśmy wtedy kuriozalnych deklaracji, gdy ktoś spędziwszy większość życia w jakimś kraju nagle się ocknie, nie, on jednak nie czuje się tutaj tubylcem, jest obcy, za nic ma nadane przy urodzeniu obywatelstwo, bo w zasadzie czuje się... nie wiem... kosmitą??

      No dobra, żarty na bok. Interesujący jest fakt, że przy ogromnej fali słynnego polskiego narzekania, niewiele osób poważnie i dojrzale zastanawia się, dlaczego nadal tu mieszkają, dlaczego tu jest ich dom, dlaczego i co ukształtowało ich polskość. Gdy jedni wyszukują tysiące mankamentów w obecnym kształcie Polski, w obecnej naszej polskiej rzeczywistości, wychwalając pod niebiosa inne kraje, okazuje się, że coraz więcej u nas zamieszkuje obywateli polskich, z polskim obywatelstwem, przybyłych z innych krajów. 

      Podczas tegorocznych Igrzysk Zimowych  głośnym echem odbiła się historia Władymira Semirunnija, który zdobył w barwach Polski srebrny medal w łyżwiarstwie szybkim na dystansie 10000 m. Sportowiec ma już polskie obywatelstwo i przeprowadza proces zmiany nazwiska na mniej rosyjskie, bez końcówki -ij. Było takich sportowców - i nadal są aktywni -  wielu.  Chyba też wszyscy, jeśli nie większość, kojarzą Wilfredo Leona, który od 2015 roku też ma polskie obywatelstwo i reprezentuje Polskę w rozgrywkach siatkówki. W ubiegłym roku media dość szeroko rozpisywały się o nadaniu polskiego obywatelstwa reżyserowi Jessemu Eisenbergowi, który w Polsce robił też swój ostatni film "Prawdziwy ból". Niedawno czytałam autobiograficzną książkę pewnej młodej Białorusinki, która przyjechała do Lublina na studia i już została u nas na stałe. Tutaj pracuje, a język polski poznała tak doskonale, że uczy posługiwać się nim innych obcokrajowców, zwłaszcza ze wschodu, z Białorusi. Jej książka kończy się deklaracją, że właśnie podjęła kroki, aby uzyskać polskie obywatelstwo, bo w zasadzie czuje się Polką i Polskę uważa za swoją ojczyznę.

     Te i podobne historie przypomniały mi się z powodu dwóch najświeższych informacji. Jedna sprzed dwóch dni o tym, że zmarł Stacy Keach, który od 2015 roku miał polskie obywatelstwo i mieszkał z żoną Polką w Magdalence. O tym, że znany amerykański aktor - niezapomniany w roli Hemingwaya - odwiedza nasz kraj, tutaj kupił dom, często przyjeżdża i spędza tutaj czas, wiedziałam od dawna. Zdumiały mnie liczne komentarze internautów, którzy przyznawali, że nie mieli o tym pojęcia. Niektórzy mieli pretensje, że nikt o tym nie pisał. Nieprawda. Pisano o tym wielokrotnie, bo i ja dowiedziałam się przecież dawno temu z mediów. Lubiłam go oglądać w filmach. W każdej roli potrafił być przekonujący. 

     I druga informacja, dosłownie z wczoraj, o tym, że zidentyfikowano tajemniczego mężczyznę o kulach, który jako pierwszy dotarł do rannego w Krakowie policjanta i zaczął tamować krwotok z rany postrzałowej. Redaktorzy "Gościa Niedzielnego" dotarli do tego człowieka i okazał się nim 70-letni mężczyzna o imieniu Patrick, Amerykanin z polskim obywatelstwem. I o tym człowieku na pewno mało osób wiedziało, dopóki nagranie z jego pomocą udzielaną po strzelaninie obiegło media.  

      A dzisiaj przeczytałam fragment rozmowy z Conrado Moreno, który popularność zyskał przed laty w programie "Europa da się lubić". Urodził się w Madrycie, jego ojciec był Hiszpanem, ale to Polska jest jego ojczyzną. Zwrócił uwagę, żeby nie mówić o nim pół-Polak, pół-Hiszpan, ponieważ czuje się w stu procentach Polakiem. "Czuję się Polakiem i jestem Polakiem" - powiedział. - "Tu jest mój dom". 

przegląd prasy i nie tylko trochę na smutno

       Gdziekolwiek wyjeżdżam, staram się zdobyć coś do czytania: gazetę, książkę, broszurę turystyczną, cokolwiek, czego nie mam u siebie. Zaglądam, czytam, czasami się dziwię, a czasami zdobywam nową informację. Pamiętam, że dawniej, gdy czytanie prasy było czynnością powszechną i codzienną, czytałam od deski do deski. No, może rezygnowałam ze stron o sporcie. Teraz nie mam tyle cierpliwości, a może zwyczajnie w natłoku bodźców człowiek już nie jest w stanie więcej przyswoić, nawet tylko zarejestrować. Dlatego to, co niegdyś było tygodnikiem, leży u mnie na ławie przez miesiąc i tak sobie podczytuję w krótkich chwilach wzmożonej ciekawości. Czasami tęsknię za tymi latami, gdy prasa, dwa programy telewizyjne i radio nastawiane na zagraniczne stacje (Radio Wolna Europa) były nieodzownym elementem codzienności. Tęsknię nie dlatego, że chcę, aby tamte czasy wróciły. Raczej za pewnym rytuałem, który pomagał porządkować rzeczywistość. Paradoksalnie dzisiaj, gdy mamy o wiele większy, szerszy i szybszy dostęp do informacji z różnych źródeł, potęguje się wrażenie chaosu, a świat zdaje się pędzić bez celu. A nawet gorzej. Przypomina mi się tutaj słynne zdanie Gomułki: "Staliśmy nad przepaścią, ale zrobiliśmy krok do przodu". No i jesteśmy w tej przepaści, spadamy w zawrotnym tempie.

      Już osiem amerykańskich stanów złożyło pozew przeciwko firmie OpenAI za to, że jej ChatGTP nakłaniał dzieci poniżej 13. roku życia do popełnienia samobójstwa lub wyrządzenia krzywdy innym. Wiele podmiotów, instytucji wystosowało już pozwy przeciwko firmie za nakłanianie do przemocy. Wiadomo, że OpenAI to wielomiliardowe zyski, więc bronić się będą zaciekle. Najsmutniejsze jest zaś to, że gdy będą toczyć się rozprawy, adwokaci będą przerzucać się błyskotliwymi ripostami, setki tysięcy, miliony dzieci nadal będą narażone na treści bombardujące przemocą. 

      Dosłownie parsknęłam śmiechem, gdy przeczytałam, że wiele gmin w Polsce nie wykorzystało jeszcze środków z Programu Ochrony Ludności i Obrony Cywilnej. Do wydatkowania pozostało 790 mln zł, które - teoretycznie - powinny zostać przeznaczone na modernizację i budowę obiektów ochrony ludności, czyli między innymi schronów. W związku z tym MSWiA proponuje, aby niewykorzystane środki wykorzystać także na inne cele, jak utrzymanie podmiotów ochrony ludności i organizacji pozarządowych, na łączność i systemy alarmowania. Tłumacząc ten zawiły język na  zrozumiały chodzi o to, że te pieniądze będzie można przeznaczyć np. na zakup sikawek lub syren alarmowych dla OSP. No nie wiem czy akurat głośność strażackiej syreny kogokolwiek ochroni i przed czym. Doczytałam wreszcie (bo tekstu nigdy nie otrzymałam, tylko musiałam wyszukiwać  samodzielnie w zakopanych archiwach internetowych stron urzędowych), że w mojej gminie obiektem schronienia na wypadek zagrożenia jest po prostu budynek szkoły. Zapomnijcie o schronach. Szkoła znajduje się jakieś 8 km od mojego miejsca zamieszkania i teoretycznie została wskazana jako miejsce schronienia także dla mojej wioski. Oczywisty nonsens, bo w tamtej wsi, która jest największa w gminie, mieszka tylu ludzi, że się nie zmieszczą. Jak więc jeszcze upchnąć w niej dodatkowy tysiąc osób z wiosek okolicznych? Ale znając obrotność miejscowego wójta przypuszczam, że w ramach wykorzystania tych środków z Programu Ochrony Ludności w szkole zostanie położona nowa posadzka lub zostaną wymienione drzwi niby to jako wzmocnienie obronności budynku. 

     Można powątpiewać w rzetelność  czy wiarygodność artykułów i relacji informacyjnych tworzonych przez polskich dziennikarzy, ale gdy już sami Francuzi w kontekście ostatnich protestów piszą, że "Francja pędzi prosto na ścianę", to już jest mocno niepokojące, a nawet przerażające. Dosłownie wczoraj wpadł mi w oczy jakiś materiał, w  którym pisano, że w Danii pojawiły się głosy o "odejściu od zasady nietykalności ucznia" - chodzi oczywiście o kontekst związany z przeciwdziałaniem przemocy np. rówieśniczej czy zagrożeniami, jakie ostatnio i u nas w kraju w szkołach miały miejsce. Z kolei w Peru pani prezydent Kaiko Fujimori zapowiedziała zaostrzenie dyscypliny w szkołach publicznych włącznie z możliwością wydalenia ucznia ze szkoły. Niejednokrotnie czytałam o aktach przemocy rówieśniczej w polskich podstawówkach, gdzie jeden agresywny uczeń potrafi dezorganizować pracę całej klasy. Interwencje kończą się na rozmowach, skierowaniu ucznia do psychologa, na co zresztą zgodę muszą wyrazić rodzice, a to wygląda różnie, bo rodzice często nie widzą takiej potrzeby, zrzucają winę na okoliczności, na inne dzieci, na nauczycieli, na szkołę... Praktycznie rzecz biorąc w polskim prawie oświatowym nie ma możliwości wydalenia takiego ucznia nawet gdy bije inne dzieci, kaleczy cyrklem, kopie, gryzie nauczycieli. Wiem, bo moja znajoma pracowała kiedyś z takim uczniem. Rodzice byli tak roszczeniowi, tak nastawieni bojowo, tak walczący ze szkołą, że w swoim dziecku absolutnie nie widzieli problemu. Może stąd pomysł, o którym niedawno czytałam, że funkcjonariusze służby więziennej mają szkolić nauczycieli ze sztuki samoobrony. 

      Rodzice nie widzą też problemu w takich okolicznościach, jak ostatnio nagłośnione dewastacji drzwi, elewacji obrzuconych jajkami, zapchanych ziemią i gliną zamków w domach, gdzie nie poczęstowano cukierkami dzieci bawiących się w Halloween. Czy to jest jeszcze w ogóle zabawa czy raczej okazja do wandalizmu? W Internecie są nagrania z przydomowych kamer, na których widać jak "rozbawiona" grupa w przebraniach niszczy ozdoby przed jakimś domem, jak rzucają jajkami w drzwi. Czy w przyszłości trzeba będzie jak przed nadchodzącym tsunami zabijać deskami okna, żeby chronić swoje domostwo? Czy montowanie kamer będzie standardowym wyposażeniem każdej posesji? I tak, wolałam, gdy w zanikającym już zwyczaju po Bożym Narodzeniu chodziły grupy kolędnicze, bo przynajmniej śpiewali kolędy i nikt nie groził psikusem, po którym trzeba sprzątać lub coś naprawiać. Chodziły przebrane dzieci, były częstowane ciastami, słodyczami. Chodzili nawet strażacy w mundurach z lokalnej OSP. Też śpiewali, a jakże! 

      Może ja już od dawna nie nadążam za tymi "nowoczesnymi" zabawami, ale jeszcze niedawno spokojnie mogłam wyjść, wyjechać bez zamykania drzwi na klucz. Ba, kiedyś zdarzyło mi się wyjechać na tydzień, a po powrocie odkryłam, że drzwi do garażu miałam niezamknięte, a przez garaż jest wejście do całego domu. U mnie na wsi furtka na podwórze nie jest zamykana na klucz, w ogóle nawet klucza nie mam, bo nie ma zamka. Jest tylko zwykła klamka. Gdy inkasent ma chodzić spisywać licznik (nie mam licznika odczytywanego zdalnie), a nie ma mnie w domu, wywieszam kartkę ze stanem licznika na drzwiach, a on spokojnie wchodzi na podwórze i sobie spisuje. Wszystkie narzędzia ogrodowe, różne rzeczy, taczka, młotki, śruby, no wszystko, co potrzebne w takim gospodarstwie jest w szopie na podwórzu, w której nie ma nawet zamykanych drzwiczek, tylko taka wiata. Jest też niewielka szafka - zamykana na zagięty gwóźdź. Leżą tam nawet szlifierka, spalinowa piła łańcuchowa, wiertarka, różne narzędzia. Nie mam ochoty tego zamienić na współczesne eksperymenty wychowawcze, w wyniku których zanika zaufanie do ludzi i trzeba cały czas myśleć, jak ochronić siebie i swoje mienie. 

jaja jak berety

       Czy oni zawsze muszą taki kabaret urządzać w okolicach świąt, gdy człowiek ma co innego na głowie niż śledzić pseudoartystyczne popisy? W 2018 roku 27 grudnia Joanna Mucha (ówczesna pani poseł PO) na mównicy sejmowej parodiując znaną piosenkę śpiewała "Nie pucz, kiedy odjadę", a teraz Anna Krupka (posłanka PiS) przerabia hymn dodając zwrotkę o Nawrockim, który "dla Ojczyzny ratowania/ wrócił z Senegalu". 

     To zakrawa na celowe działanie, że protesty, okupacje mównicy sejmowej, kordony policyjne, zbiorowe przeciąganie liny odbywa się w takich newralgicznych dniach roku. Owszem, tak, od dziesięcioleci, ba! od stuleci w polskiej tradycji satyra i kabaret miały wzięcie, ale zabierali się do nich prawdziwi artyści, a nie politycy. Dzisiaj zawodowi kabareciarze nie mają co robić, bo skecze odgrywane na scenie politycznej są o wiele śmieszniejsze niż literacka fantazja. 

      Przegapiłam początek obecnej afery, bo przygotowywałam się do listopadowych świąt, a tu takie powstało zamieszanie, że niektórzy wieszczą kryzys na wiele tygodni. Najciekawsze, że czytam opinie prawników, a co kolejny, to podaje inną interpretację. Kto działał legalnie, kto nielegalnie, kto miał prawo, a kto nie miał i które decyzje mają moc sprawczą. Gdyby tak zebrać wszystkie opinie, wyszłoby, że w zasadzie nie wiadomo. Prawo nie przewidziało zaistnienia takiej sytuacji.  Nie ma odpowiednich paragrafów. Bo jak zwykle, życie okazało się bardziej skomplikowane. 

      Nie wnikam w fakt, że w większości ludzie mają jakiś określony pogląd na sprawę. Ale, po pierwsze, są to opinie subiektywne i często bardziej podyktowane emocjami i przychylnością wobec jednej lub drugiej strony politycznej. Po drugie, są one formułowane na podstawie doniesień i relacji medialnych, które nigdy nie są pełne, zawsze w jakiś sposób wybiórcze i okrojone. Po trzecie, cholera wie, o czym oni tam rozmawiali za zamkniętymi drzwiami, bo to, co się pojawia w czasie oficjalnej konferencji czy wygłaszanych oświadczeń, jest przykrojoną na potrzeby polityki (czytaj: planów utrzymania lub odzyskania władzy; patrz: Machiavelli) agitacją. 

     Mnie interesuje aspekt prawny, który, jak się okazuje, wcale nie jest jednoznaczny i tak zagmatwany, skoro sami prawnicy mają z nim problem. I w związku z tym powstaje pytanie: czy to prawo jest do bani, skoro nie pozwala na jednoznaczne oceny, tylko przerzucają się interpretacjami? A skoro i tak wszystko ostatecznie sprowadza się do interpretacji, to po jakiego grzyba tworzyć takie prawo? Może wystarczy zwyczajnie za każdym razem przegłosować to, co mamy do ustalenia, tak jak obecni sędziowie TK przegłosowali, że jest ich wystarczająco do utworzenia kworum i podjęcia uchwał. 

    A wracając do początku, czyli zawieszenia  Święczkowskiego w czynnościach służbowych jako prezesa i sędziego TK:

Konstytucjonalista Mateusz Radajewski: "Konstrukcja prawna przyjęta przez Korwin-Piotrowską nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. [...] Art 130 § 2 p.u.s.p. przewiduje możliwość zarządzenia przerwy w czynnościach służbowych prezesa sądu wyłącznie przez ministra sprawiedliwości."

Marcin Matczak, prawnik, prof. nauk społecznych w zakresie nauk prawnych: "Kiedy ludzie widzą policję, oddziały policji uzbrojone pod Trybunałem Konstytucyjnym, który ma być świątynią prawa, a staja się miejscem, w którym tak naprawdę widać oddziały siłowe, to znaczy, że sprawy poszły bardzo, bardzo nie tak". 

Jerzy Stępień, były sędzia Trybunału Konstytucyjnego i jego prezes w latach  2006 -2008: "Nie było innego wyjścia niż to działanie, na które zdecydowała się sędzia Anna Korwin-Piotrowska. Innego rozwiązania nie było".

Dariusz Zawistowski, przewodniczący Krajowej Rady Sądownictwa: "Sposób funkcjonowania Trybunału Konstytucyjnego powinien być rozstrzygany wyłącznie przez samych sędziów Trybunału."

.... i mnóstwo innych opinii. Moim zdaniem powinni się oni wszyscy zebrać razem i sprawę rozwiązać.  

ojojoj!

      Jeden cmentarz ogarnęłam już jakiś czas temu, bo daleko, teraz dwa bliższe. Trochę mycia, trochę grabienia, trochę sprzątania starych zniczy. Tym razem nie kupuję nowych. Umyłam te, które są ładniejsze i dokupiłam tylko wkłady. Przecież one jeszcze długi czas mogą być używane, po co to kupować nowe. Podobno są jakieś coroczne trendy, jakaś moda. Moda na cmentarzu? Nigdy się tym nie interesowałam. Niektórzy kupują najnowsze fasony, wymyślne takie, albo w określonym kształcie i kolorze. A potem całe hałdy leżą gdzieś obok kontenerów, bo się  nie mieszczą. Tu przyznam, że bardzo podoba mi się pomysł ustawienia przy bramie wejściowej na cmentarz regału z półkami, na których można zostawić zbędny znicz, gdy ktoś chce wymienić, a kto potrzebuje, może sobie wybrać i wziąć zamiast kupować. Stoją takie dwa przy dwóch najbardziej obleganych bramach. Widzę, że regały mają wzięcie i cały czas trwa tam ruch. Jedni zostawiają dobre, ładne jeszcze znicze, a inni wybierają coś dla siebie, gdy im się spodoba. Widziałam takie rozwiązanie dopiero na jednym cmentarzu, ale może pomysł zyska popularność także w innych miejscowościach.

     W tym roku postąpiłam podobnie, tylko ze swoimi własnymi zniczami. Które są całe, nie rozbił je wiatr czy inne okoliczności, wzięłam do domu, umyłam, dokupiłam wkłady i postawiłam ponownie. A część mam jeszcze na wymianę w najbliższym czasie. Kwiaty kupuję co roku nowe, bo nie umiem wyhodować sama chryzantem ze szczepków. Jakoś nigdy się tego nie nauczyłam i mi nie wychodzą. Sztucznych nie kupuję. Mało to plastiku wszędzie? 

     No i tak sobie wczoraj zawiozłam część zniczy i kwiatów. Dzisiaj kolejną część, już ostanie zakupione chryzantemy. Pogoda zapowiada się bez przymrozków, to trochę postoją. Odwracam się do powrotu i... jak nie pierdyknę na nowy chodnik w alejce cmentarnej! Aż mi buty spadły. Leżę jak długa. Czuję tylko, że się nie połamałam,  ale wstać się bałam w pierwszej chwili. Chodnik położyli niedawno, ma co najmniej 15 cm wysokości, wszystkie groby wzdłuż alejki są na dużo niższym poziomie. No i zaczepiłam z impetem. Mimo spodni, na jednej nodze pod kolanem zdrapane w dwóch miejscach do krwi, na drugiej rozbite kolano. Obok siniaki. Ratując się podparłam się rękami, całe szczęście w rękawiczkach, które się rozdarły, ale dzięki nim nie pozdzierałam na dłoniach skóry. Tylko łokieć lewej ręki też zasiniaczony, bo na niego upadłam. Kurtka i sweter pod nią ochroniły rękę przed bardziej krwawymi skutkami. A cała poleciałam tak gwałtownie, że głowa mnie boli do tej pory od samego wstrząsu w powietrzu, chociaż nią na szczęście nie uderzyłam.   

      No i tak to chyba skończyły się moje tegoroczne peregrynacje po cmentarzach. Przypuszczam, że dopiero jutro naprawdę zacznie mnie boleć. Rodzina mnie zwiozła do domu i na razie leżę, odkażam rany, smaruję siniaki maścią. Rozbite kolano nieco sztywnieje, ale nie wygląda groźnie. Trzeba będzie się trochę pooszczędzać. 

nic szczególnego

Nie ma tu nic szczególnego...

Droga się snuje pod płotem -

Skąd ona i dokąd wiedzie,

Prawie nie myślę o tem... 

     Podoba mi się filozofia życiowa zawarta we fragmencie wiersza Kasprowicza. Żyję tu i teraz, skupiam się na tym, co najbliżej, co ode mnie zależy i co mieści się w kręgu moich zadań, obowiązków, działalności. Mam wrażenie, że dzisiaj panuje jakiś niezdrowy pęd, żeby kontrolować wszystko - nie tylko to, co rzeczywiście od nas zależy, ale nawet cudzy czas, cudze zajęcia, zainteresowania, poglądy. "Dlaczego nie zrobisz tego czy tego" - słyszę, nie tylko skierowane do mnie, ale w ogóle ktoś kogoś tak rozlicza. Albo "dlaczego on/ona uważa tak czy tak", przy czym to "dlaczego uważa/uważasz" nie oznacza, że ten ktoś chce poznać czyjeś zdanie, tylko od razu jest to powiedziane  z wyższością "ja wiem lepiej", a ty sądzisz głupio. 

     A drogi życia są takie właśnie, jak w  tym wierszu: biorą się z daleka i wiodą daleko, nie zawsze wiemy dokąd zaprowadzą. Trzeba mieć pokorę i zgodzić się na to, że nie zawsze odkryjemy jej początek i nie poznamy końca. Zwłaszcza cudzej drogi. I we własnym życiu mamy wiele tajemnic, zdarzeń, zbiegów przypadku. A może losu czy przeznaczenia, którego do końca nie poznamy, nie wyjaśnimy, nie zrozumiemy. Nie da się mieć wszystkiego pod kontrolą, a chęć zawładnięcia biegiem zdarzeń trąci pychą. 

     Lubię swoje opłotki i drogę wijącą się skądś i dokądś. Mogę tą drogą wybrać się gdzieś, pójść, pojechać bez konieczności sprawdzenia, gdzie jest jej koniec. Ot, taki niedługi kawałek tylko. Do sklepu, do kościoła, do sąsiadki, do mostu nad rzeką, do przystanku, skąd pojadę nieco dalej. Droga za płotem jak droga życia ma swoje zakręty, ciekawe miejsca, czasem wiedzie pod górkę, czasem z górki, prowadzi do ludzi albo w drugą stronę do lasu, na pola i łąki. Nie jest moją własnością. Mogę z niej tylko korzystać. I z życia mogę korzystać tu, gdzie jestem i tyle, ile mi go dano. 

      Do samego przetrwania człowiekowi nie potrzeba wiele: chleba, dachu nad głową, w naszym klimacie trochę ciepła jesienią i zimą, paru ubrań, zdrowia i sprawności na tyle, żeby nie musieć za bardzo się martwić. Wszystko, co pojawia się więcej, jest prezentem, który powinien przynosić radość, ale czy umiemy się nim cieszyć? Czy umiemy rozpakować dzień jak podarunek pełen niespodzianek? Czy umiemy za niego dziękować? 

      Wczorajszy dzień przyniósł mi kilka takich prezentów. Kawę z kokosowo-czekoladowym ciastkiem i książkę. Moja droga zza płotu zaprowadziła mnie najpierw do kawiarni w mieście. Duża kawa z podwójnym espresso, ciasto, gwar wokół, chwila rozmowy. Czas jak rozpakowany prezent. I drugi prezent podczas wizyty na poczcie, gdzie zobaczyłam gruby tom: "Przygody dobrego wojaka Szwejka". Oczywiście, że czytałam. Oczywiście, że oglądałam co najmniej dwie serialowe ekranizacje. Ale nie mam w domu na półce z książkami. Więc kupiłam i jeszcze raz przeczytam. Będzie to moja porcja dobrego humoru zażywana jako lekarstwo w najbliższym czasie.  

siurpryza

     Chata wolna na trzy dni. W piątek o piątej rano zostałam w domu sama. Cisza, spokój, lenistwo... No właśnie nie. Na lenistwo nie ma czasu. W piątek - po czwartkowej ulewie, podczas której wieczorem widziałam jak straż jeździła do kogoś wypompowywać wodę - rozjaśniło się, wypogodziło i pomaszerowałam z narzędziami ogarniać krzewy, pnącza, gałęzie. Cięłam, przycinałam, skracałam, prześwietlałam, rąbałam, a pozostałości uprzątnęłam do wielkiego dołu z kompostem. Namachałam się okrutnie, a efekty mizerne, bo jest tego jeszcze do zrobienia kilka razy więcej. Praca na świeżym powietrzu jednak dobrze mi zrobiła, bo przestała mnie boleć głowa. Nie za dużo spałam, gdy trzeba wyprawić towarzystwo w świat i od czwartej rano wszyscy na nogach w gorączce ostatniego wybierania się, sprawdzania czy w walizkach wszystko jest. 

     Chata wolna, więc moje psy podwórzowe uznały, że nie mogę być samotna i wpakowały się do domu. Mają swoje osobne budy, mają wspólne legowisko w szopie, gdzie nie pada, nie wieje, zacisze i spokój. Ale nie, one muszą być ze mną, w domu, zostawiając ślady zabłoconych łap we wszystkich pokojach, a najlepiej to jeszcze spać ze mną na łóżku. No i miałam wczoraj całą chałupę do sprzątania. Do tego porządki w ogrodzie, żarcie dla kur, palenie w centralnym, bo się zimno zrobiło. O, nie, myślę sobie, wieczór będzie tylko dla mnie: pachnąca kąpiel, olejki, relaks, muzyka, wyciszenie. 

      Jeszcze przed wieczorem naleciało mnie na porządki w kuchennej szafce. Znajduję herbatkę rozgrzewającą z imbirem i pomarańczą. Super! Zaparzam, bo już pora na taką właśnie.  A do kompletu świeża pokrzywa, którą popijam małymi łyczkami.

      No i tak było. Mniej więcej do północy. Oglądam jeszcze zdjęcia z wycieczki - tych nieobecnych w domu. Ładne kadry, pejzaże, pogoda tam dopisuje. Umawiam się ze znajomym na jutro na dłuższą rozmowę telefoniczną. Potrzebuje porady. Ok, będę miała czas, zdzwonimy się. Po północy psy walą w drzwi. Jeden nauczył się tak łapami walić w drzwi, że aż dudni. Ma mocne łapy i upór. No i wpuściłam je na te pomyte podłogi. A potem patrzę na termometr: tylko 1 stopień powyżej zera. Ma być pełnia, zapewne temperatura spadnie, może być przymrozek. Biorę zimową kurtkę, czapkę, szalik, jakieś skarpetki i lecę do ogrodu przykrywać chryzantemy. Psy ze mną. Potem wracam do domu - psy ze mną. Po umytych podłogach śladu nie zostało. No nic, rozkładam im dywaniki na podłodze, może będzie spokój. A gdzie tam. Jeden pies pcha się do mnie na łóżko. No bez przesady! Zwalam go bez pardonu, ma swoje legowisko. 

     Patrzę rano - mrozu nie ma, temperatura wzrosła - teraz 5 stopni. I po co ja tak gnałam w środku nocy przykrywać te kwiatki? Czy spałam godzinę dłużej? Oczywiście, że nie. Od rana wszystkie zegarki w domu mają godzinne przyspieszenie. Wszystkie, ale nie moje. Ja swoich nie przestawiałam na lato i teraz wskazują właściwy czas. 

stanowczo za blisko

     Od rana dzisiaj dudniło i ziemia się trzęsła. Huk i dudnienie, huk i dudnienie... Co jest, myślę sobie... Grzmoty jakby daleka burza. Jaka burza o tej porze? Po porannym zachmurzeniu rozpogodziło się, w górze piękny błękit nieba, słońce... Nieduży wiatr, ale zrobiło się cieplej. Na słońcu termometr wskazał 21 stopni, w cieniu jakeś 17. Rozpędziłam  się z pracami na podwórzu, w ogrodzie, w sadzie... A dudnienie nie ustaje. Jest coraz częstsze. Ziemia mi pod stopami aż drży. Jakiś Hannibal ze stadem słoni nadciąga czy kto? 

     Zmrok zapadł a dudnienie nadal słychać, choć może rzadziej. I dopiero wtedy dowiedziałam się, że mieszkam stanowczo za blisko jednego z największych w Polsce poligonów. Dojazd szosą zająłby maksymalnie 40 minut, ale w linii prostej to jest rzut beretem. Nie widziałam, że mam takie sąsiedztwo  w prostej linii przez połacie lasu i łąk. Dotąd jakoś nie zdarzało się, żeby tak intensywnie coś tam trenowano. Teraz czytam, że odbywają  się ćwiczenia z dronami - czyli co? Chyba ćwiczą jak je zestrzeliwać i dlatego tak dudniło: od ostrzału rakietowego. No to ja dziękuję, może w lecie, gdy nieraz z daleka słyszałam jakby burza się zbliżała, ale w końcu się nie pojawiała, to nie była burza, tylko ćwiczenia? Człowiek przestanie własnym uszom wierzyć. 

      O jakichś poligonach w promieniu stu, dwustu km to wiedziałam, ale o tym jakoś do tej pory nie. A jest najbliżej. Kiedy powstał? Nie mam pojęcia. Teraz przypominam sobie, że z dziesięć lat temu była mowa, że w najbliższych lasach ma powstać poligon. Zastanawialiśmy się wtedy, czy jeżeli w lasach państwowych wykroją miejsce na poligon, to czy podczas ćwiczeń i manewrów będziemy mogli wejść do swoich leśnych działek, które są położone obok. Potem temat ucichł. Ale, jak widać, coś w tej dawnej plotce było ziarno prawdy, tylko dotyczyła ona innego nadleśnictwa, nie tego najbliższego nas. No i powstał, a właściwie został reaktywowany teren do ćwiczeń wojsk lądowych, w tym artylerii. Jest więc huk i dudnienie. 

       No i czy w takim razie nie powinno się pojawiać w telefonie ostrzeżenie z RCB, żeby było wiadomo, co się dzieje? Czy to tylko ćwiczenia, czy już nas atakują?  

Wybieram Polskę

      Z jakich powodów i dlaczego ktoś jest Polakiem? Najczęściej dlatego, że urodził się w Polsce, ma polskich rodziców, tu się wychował, c...