Echa

       Internet sprawia, że echa wydarzeń są głośniejsze, rozchodzą się szerzej i docierają dalej. Jak daleko, zależy od rodzaju echa i odbiorców, którzy czytają. Podobno w Zjednoczonych Emiratach Arabskich niezbyt interesują się aferą z dokumentami w sprawie Epsteina, dlatego tam może "schować się" Sarah Ferguson po ujawnieniu jej mailowej korespondencji i ostatnich poczynaniach brytyjskiej policji, która aresztowała byłego księcia Andrzeja. Na razie to tylko spekulacje pewnej "ekspertki", ale na razie nie wiadomo, gdzie się Ferguson podziała. Zniknęła. 

      Nie milkną echa korupcji na najwyższych szczeblach władzy w Ukrainie. Spore i ścisłe otoczenie Zełenskiego zamieszane w afery przetargowe, na których zarabiali miliony. Leciały głowy, niektóre głowy uciekły, jak Mindicz, najbliższy współpracownik Zełenskiego, NABU rozpoczęło aresztowania, więc Zełenski uderzył w NABU. Zaczęto prześladować samych śledczych antykorupcyjnych. Spirala podejrzeń się rozkręca na dobre. 

        Pamiętam, jak w początkowej fazie wojny u mnie w pracy wszyscy byli zachwyceni postawą Zełenskiego. Mówiono: "Ukraińcy mają wspaniałego prezydenta".  Niektórzy nawet takiego prezydenta im zazdrościli.  Po miesiącach, gdy przybysze z Ukrainy zatrzymali się na dłużej w mieście, w opinii publicznej zaczęły się pojawiać inne głosy. Sami Ukraińcy ujawniali, na postawie doniesień od swoich bliskich walczących na froncie, jak wielka jest skala korupcji w armii. Nasze zbiórki pieniędzy, organizowana pomoc materialna niekoniecznie trafiała na front. Kupowaliśmy wyposażeni dla żołnierzy, wpłacaliśmy na oficjalne konta na wojsko. Pieniądze i pomoc nie docierały tam, gdzie trzeba. Na wojnie zawsze ktoś może zarobić. To nie jest kwestia polityczna, kwestia tzw. przestrzeni życiowej, historycznego prawa do samostanowienia, idei wolnościowych i tym podobnych. Wojna to zwykły biznes. Może raczej niezwykły ze względu na skalę zysków. Po prostu nie opłaca się konfliktu zakończyć. Zełenski traci na popularności i jeszcze dopóki jeździ po świecie, negocjuje, jakoś się trzyma, ale dni jego prezydentury są policzone. 

      Dla większości społeczeństwa - przynajmniej w moim otoczeniu - najciekawsze  echa to obecnie Igrzyska Olimpijskie. Tradycyjne polskie krytykanctwo wobec sportowców i euforia po tych kilku - czterech - zdobytych medalach. Nasza słowiańska niestabilność emocjonalna. Zamiast się zwyczajnie cieszyć, że impreza się odbywa, zamiast delektować się śledzeniem ulubionych dyscyplin, z każdego występu polskiego sportowca robi się sprawę narodową. I albo euforia medalowa, albo rozpatrywanie w kategoriach porażki, klęski. No bo jak "murowany" kandydat do medalu dociera na czwartej pozycji to jest "trauma", "tragedia" i oczywiście "okradziono nas".  

      Kiedyś, przed laty, oglądałam w zimowych zmaganiach zawody w curlingu. Dlaczego? Bo nie startowali w nich Polacy. Rozkoszowałam się samym oglądaniem rywalizacji. I było mi wszystko jedno, kto wygra.  Najciekawsze było samo widowisko. Czajniki na lodzie -  ciekawe jak daleko posunąłby się mój kuchenny czajnik na lodowisku na podwórzu?