miało być

      Miało być wolniej i spokojniej, a czas mi się skurczył i nie wyrabiam na zakrętach. Człowiek planuje różne przedsięwzięcia na cały rok, a potem okazuje się, że większość i tak kumuluje się na jesień. I nagle niemal w skompresowanych odcinkach czasu trzeba pojechać odebrać, to znaczy zaakceptować wykonaną robotę i zapłacić za nowy pomnik na grobie dziadków, a skoro to wyjazd prawie sto km, to od razu porządkowanie pozostałych grobów i cały dzień schodzi. Jeszcze w drodze odbieram telefon z Urzędu Gminy w sprawie przełożenia na wcześniejszy termin umówionych oględzin drzew zgłoszonych do wycięcia. Tymczasem listonosz przyniósł wielce ważny list za potwierdzeniem odbioru, a to okazało się zaproszenie na jubileusz mojej dawnej instytucji, gdzie pracowałam. Do końca miesiąca mam potwierdzić, czy przyjadę. A już jutro z kolei w mojej gminie rocznicowe uroczystości historycznej bitwy we wrześniu 1939 roku, a przy tej okazji ktoś wpadł na pomysł skompletowania i zamurowania kapsuły czasu, która miałaby zostać otworzona za 50 lat. To ja już tego nie dożyję. Cała impreza pachnie lansem lokalnych samorządowców, którzy chcieliby się zapisać w historii co najmniej jak ci, którzy zginęli podczas wrześniowej bitwy, a była to - mimo strat - bitwa wówczas zwycięska, jedna z nielicznych w całej wrześniowej kampanii. Tamci naprawdę przelali krew za ojczyznę, a ci dzisiejsi najczęściej przelewają z pustego w próżne i marnują atrament na samopochwalne artykuły w lokalnej gazecie. Najpierw była moda na gminno-szkolne konkursiki "od przedszkola do Opola" - każda szkoła musiała się popisać nowym pomysłem, a to przedszkolaki piszą wiersze (sic!), a to śpiewają pieśni ludowe. Jakim cudem przedszkolak wiersz napisze skoro on pisać nie umie, nie zastanowił się nikt i "szacowne" jury oceniało wierszyki pisane przez rodziców, dziadków lub starsze rodzeństwo. Potem konkurs na wykonanie piosenki ludowej nawiązującej do miejscowej tradycji, do ściśle określonego regionu naszej gminy. Sęk w tym, że gmina nie ma lokalnych pieśni specyficznie ludowych. A pieśni miały być starodawne, autentyczne, tylko że nawet u Kolberga żadnej z tych konkretnych miejscowości nie ma. Mogą być takie z terenu województwa, ale nie z lokalnego małego świata. O co więc chodziło organizatorom, trudno się domyślić. Potem nastąpił wielki boom na murale: każda szkoła musi mieć mural. Ruszyły zbiórki, kiermasze, cegiełki. No i w tym roku już w trzeciej szkole na terenie gminy odsłonięto mural. Pomysły się wyczerpały, więc przyszedł czas na kapsułę czasu. Za każdym razem lans, przemowy, zapraszanie władz powiatowych i wojewódzkich,  podziękowania i wyliczanie zasług, co zostaje udokumentowane na stronie gminy, powiatu i w lokalnej prasie. Tymczasem codzienne deszcze opóźniają prace w ogrodzie i nadal mam tam wiele niezebranych plonów. Wstaję rano i czekam na słońce, a zamiast słońca kolejny deszcz. Z tego wszystkiego kupiłam dwie nowe parasolki. Jedną malutką, byle jaką jednorazówkę, żeby zmieściła się do torebki, drugą większą i solidniejszą do plecaka. Laptop odebrany z naprawy okazał się z kolei wybrakowany i zawoziłam ponownie, żeby wstawili to, co zniknęło. A to oznacza kolejny wyjazd do miasta i stracone pół dnia. Chciałam przy okazji pójść do fryzjerki, a okazało się, że jest na urlopie. Nie byłam już prawie trzy miesiące i kudły mam jak Tarzan. Do innego fryzjera nie mam odwagi iść i eksperymentować. Cebulki tulipanów czekają aż znajdę czas i miejsce do posadzenia. To wymaga namysłu, a nie bardzo jestem w nastroju do myślenia. Przeglądam nagłówki medialnych doniesień (donosów rzeczywistości, jak pisał Białoszewski) i nie mam ochoty czytać całości. Z jednej strony hurraoptymistyczne krzyczące na czerwono banery o zwycięstwie naszej drużyny w półfinale ME w siatkówce, a z drugiej czarne litery i minorowe nastroje po ataku ukraińskiego nożownika w Jarosławiu, gdzie zabił jedną osobę, a trzy chyba czy cztery ranił, w tym jedna jest nadal w stanie ciężkim. Jarosław... byłam w nim wiele lat temu, raczej przejazdem, ale zwiedzałam zabytkowy Rynek. Niewiele pamiętam, bo czasu miałam nie za wiele na rozejrzenie się. Pomiędzy sportową euforią a tragicznymi doniesieniami o zabójstwach, wypadkach, wykolejeniu pociągów toczy się prawdziwe życie, o którym pisze się i mówi najmniej. A właśnie tutaj płynie nieubłagany czas nie pozostawiając złudzeń, że cokolwiek da się nadrobić.