nowości, nowinki, newsy...

       Mój znajomy był wczoraj w Zamościu. A tam zawyły alarmy o zagrożeniu z powietrza i wysyłano alerty na telefony. Kazano w nich szukać schronienia. Szkoły ewakuowano. Dokąd? Nie wiem, chyba do piwnic. Znajomy też był w grupie ewakuowanej, gdy przebywał w jakieś instytucji. Po godzinie alarm odwołano. Znowu coś rąbnęło blisko granicy. Nie czytam więcej, bo to nie ma znaczenia, co w ciebie rąbnie, jeśli już tam się znajdziesz. 

       Wspominałam poprzednio o grzybach. Dużo ich mam i na bieżąco przerabiam, ale to były grzyby podarowane przez kogoś. Dopiero wczoraj po raz pierwszy w tym roku byłam i zbierałam osobiście. Zaledwie godzinkę i to po południu. Wszyscy okoliczni grzybiarze dawno wrócili z pełnymi koszami. Więc co ja mogę znaleźć o tej porze? Nie liczyłam na wiele. Jednak się udało. Trafiłam na miejsce maślaczkowe, a ja bardzo lubię maślaki, ich zapach i miąższ idealnie mi pasuje do grzybowego sosu. Ale nie to jest najciekawsze. Niespodzianką były dla mnie wprost na leśnej drodze rosnące czernidłaki kołpakowate. To bardzo specyficzne grzyby, ich wzrost w zaledwie parę godzin z młodego grzybka może doprowadzić do spływającej spod kapelusza czarnej mazi owocników. Wygląda wtedy jakby dosłownie się rozpływał. Zbiera się tylko młode okazy, które mają całkowicie białe owocniki. W moim małym kieszonkowym atlasie grzybów, w którym są oznaczenia gwiazdkowe według stopnia atrakcyjności i smaku, czernidłak kołpakowaty ma trzy gwiazdki, tyle samo, co borowik szlachetny. Więc moje znalezisko - a uzbierałam ich kilkanaście - jest wyjątkowe. Zabawne jest natomiast, że przeciętni tutejsi grzybiarze tego nie zbierają, nie wiedzą, jak cenny to grzyb. Podobnie jak szmaciak gałęzisty, który jest rzadszy, ale też wielokrotnie udało mi się go znaleźć, bo grzybiarze go omijają. Aczkolwiek ma tylko dwie gwiazdki, w smaku dla mnie jest niezwykle przyjemny, trochę korzenno-orzechowy. Rozmawiałam z koleżanką, która co roku chodzi na grzyby. Nigdy nie widziała czernidłaka, choć o nim słyszała. Tak samo nigdy nie znalazła szmaciaka. Czyli mam niesamowite szczęście. 

      Jesień zagląda do okien i widać ją na polach. Moje zajęcia gospodarskie w obejściu, na podwórzu, przy zwierzętach kończę dopiero koło dziesiątej wieczorem. Wczoraj weszłam do domu nawet później, coś koło 22:30. A w domu trzeba ogarnąć, przetwory robić. Jesienny nawał taki na wsi jest. 

      Ostatnio na płocie tuż za oknem przysiadł krogulec, którego zwabiły małe ptaszki kryjące się w cyprysie i dzikiej róży. Ptaszki narobiły rabanu i nie udało mu się polowanie. Odleciał. Ale sam widok, że był tak blisko zabudowań, niezwykły. No i muszę pilnować malutkich kurcząt, bo jeszcze się na nie połakomi. Pod leszczynami biegają wiewiórki. Nie wiem czy uda mi się z nimi konkurować w zbieraniu orzechów. Są sprytniejsze ode mnie.