coś się pokiełbasiło

      Neurolog mówi, że w miarę, w miarę, choć wyniki jakie były, takie są, czyli przez trzy miesiące kuracji nie drgnęło ani odrobinę. Nawet kilka parametrów spadło. I ja też padłam. Nie, nie leżę, tylko padłam z wyczerpania. Jakieś przesilenie czy coś. Nie mam siły komentować na blogach. Czytam raz, czytam drugi raz i pusto. Pusto w głowie i pusto na monitorze. Wszystko się dzieje albo za szybko, albo za wolno... Nie wiem. W świecie dzieje się za szybko, wiadomości zmieniają się jak w kalejdoskopie. U mnie natomiast działo się trochę, a teraz stanęło. Za dużo telefonów ostatnio było. I SMS-ów, na które nie mam siły, nie mam ochoty odpowiadać. No i tak to się jakoś rozłazi. Niby człowiek wstaje, coś robi, a nic się nie robi. W sensie nic nie powstaje, nie kończą się sprawy. A nie, przesadzam chyba. Skończyła się pewna sprawa wreszcie. Te wszystkie papiery i sprostowania, które robiłam w dokumentach przez całe lato, doczekały wreszcie finału i mam akt notarialny. W przyszłym roku, jeśli dotrwam w zdrowiu, pojadę na swoje leśne bagna na żurawiny. Na razie odkryłam, że biały domowy twaróg najlepiej mi smakuje z suszonymi daktylami. 

     Odmeldowuję się. Musze odpocząć. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

coś się pokiełbasiło

      Neurolog mówi, że w miarę, w miarę, choć wyniki jakie były, takie są, czyli przez trzy miesiące kuracji nie drgnęło ani odrobinę. Nawe...